Gelukkige verjaarsdag, Manèe ! 💟💟💟

Sjoe my kind, die tyd stap aan. Jaar in en jaar uit; geen periode is meetbaar nie; en jy sal agterkom soos jy ouer word, dat tyd al vinniger uitloop en dat jy geleenthede moet skep vir die kosbare dinge in die lewe.

Koop die tyd uit, my kind. Jy het so ‘n mooi hart en jy was nog altyd een wat meer vir ander omgegee het; wat graag versorg het; opgepas het; beskerm het. Dis een van die wonderlike gawes wat God in jou geplaas het: gebruik dit tot Sy eer.

O kind van Gods liefde,

Verswaar nie jou skuld

Gedenk Gods genade

Sy liefd’ en geduld

Bedroef dan nie langer

Die Heilige Gees

Dat in jou die Heiland

Verheerlik mag wees !

Geniet jou verjaarsdag my kind. My liefde vir jou is veel dieper as wat jy ooit sal verstaan.

Mammie xxx

Advertisements

Die begin van my gedagtenis-muur

‘n Gedagtenis-muur is ‘n wonderlike manier om mooi herinneringe te koester en die spesiale mense in ons lewens te vereer. My gedagtenis-muur begin by my dogters; en by my toe ek klein was. Voorheen was dit nie vir my maklik om so iets te doen nie; juis as gevolg van die pyn wat in herinneringe te roep gekom het en verwoesting ontketen het. Maar ek het intussentyd geleer om die donkerte terug te druk en ek los die herinneringe soos broodkrummels agter my…. Vir my dogters om te vind. Om ander te vereer. Om die mooi oomblikke te onthou. Want waar gaan herinneringe heen as ons die vermoë verloor het om dit op te roep?

Waar sal my hulp vandaan kom?

Ek kyk op na die berge en ek vra myself af: Van waar sal iemand kom om my te help? Wie in hierdie lewe sal my kan help? Niemand nie. Nie ‘n mens nie want mense is onbetroubaar. Dit is net die Hoërhand wat my sal help. En Hy sal keer dat nie een van my dogters sal val nie. Hy sal hulle beskerm, Hy slaap nooit. Hy sal altyd langs hulle wees – dag en nag; en hulle beskerm teen gevaar en verlos van alles wat sleg is.

Hiervan is ek seker: dat hulle lewens veilig in Sy hande sal wees want die Hoërhand sal hulle beskerm oral waar hulle gaan, nou en vir altyd.

(Verpersoonliking van Psalm 121)

xxx

Die gawe van skryf

My twee dogters was en sal vir my altyd my skrywerskinders wees. As kinders was hulle lief vir briefies skryf, stories. Ook graag oor God  geskryf; hulle idees oor wat hulle oor geloof begryp het en hulle persepsie van wie en wat God vir hulle was…. en dit was absoluut een van hulle sterkste liefdestale: om te kon skryf.

Die spesiale gawe het van kleins af ontwikkel. Laat ek julle vertel, daar is baie geskenke wat ‘n mens kan ontvang; fisiese items wat jy met geld kan koop of met jou hande kan maak. Maar die geskrewe woord, in watter vorm ookal, is nie ‘n geskenk wat ooit afgesaag en afgerem raak nie. Wanneer ons vir iemand die geskenk van ‘n geskrewe woord gee, dan gee ons iets baie kosbaar. Daarom is my kinders se briefies wat ek al die jare gebêre het, vandag nog vir my bitter kosbaar; want daardeur het hulle vir my hulle hart en siel en gegee; hulle tyd; hulle kreatiwiteit…. Want dit is wat ons wat skryf vir ander gee. Waar in die lewe is daar sulke geskenke te vinde? Nêrens anders. Dis nie iets wat jy by die winkel kan koop of aanlyn kan bestel nie. Dit is in ons harte en menswees ingeweef en ingegraveer.

Ek weet nie of my dogters vandag meer so graag skryf nie, maar ek  wéét wel dat niks die Vader sal keer om hierdie wonderlike gawe op ‘n buitengewone wyse in hulle lewens te  herstel nie. Geen maatemmer waaronder talente en gawes weggesteek lê, was nog ooit vir Hom ‘n probleem om te hanteer nie…. En Hy werk nogal heel kreatief met kreatiewe mense! Daarom, wanneer ek vir my dogters bid, dan bid ek met die wete dat God in Sy oneindige genade & liefde net die beste vir hulle wil hê; in Sy wysheid weet Hy wat goed is vir hulle; en in Sy krag & almag sal Hy dit volbring. Hiervan sal ek altyd seker wees.

Flora Campbell

“I have blotted out her name from my Bible, where her mother’s name is written and mine. She has wrought confusion, I have no daughter. But I loved her, she never knew how I loved her, for her mother would be looking at me from her eyes,” said Lachlan Campbell as he sits in silence in the shadow in church. “It is known to me that a young woman who has been a member of this church has left her home and gone into the far country. There will be no use in summoning her to appear before the session, for she will never be seen again in this parish. I move that she be cut off from the roll, and her name is—“ Lachlan’s voice broke, but in an instant, he recovered. “Her name is Flora Campbell.”

The minister took the old man’s arm, led him into the minister’s home, and set him in the big chair by the study fire. “With the Lord there is mercy, and with Him is plenteous redemption.”

Lachlan took a letter from his pocket with a trembling hand:

Dear Father,

When this reaches you I will be in London and not worthy to cross your door. Do not be always angry with me, and try to forgive me, for you will not be troubled any more by my dancing or dress. Do not think that I will be blaming you, for you have been a good father to me, and said what you would be considering right, but it is not easy for a man to understand a girl. Oh, if I had my mother, then she would have understood me and I would not have crossed you.

Forget my foolishness, but don’t forget me, and maybe you will still pray for me. Take care of the geraniums for my sake, and give milk to the lamb that you called after me. I will never see you again, in this world or the next, nor my mother….

Your unworthy daughter,

Flora Campbell

“This is a fiery trial, Lachlan, and I cannot even imagine what you are suffering,” said the minister. “But do not despair, for that is not the letter of a bad girl. Perhaps she was impatient and has been led astray. But Flora is good at heart, and you must not think she is gone forever.”

The minister walked with Lachlan to the foot of the hill on which his cottage stood. After they had shaken hands in silence, the minister watched the old man’s figure in the cold moonlight till he disappeared into the forsaken home, where the fire had gone out on the hearth, and neither love nor hope was waiting for a broken heart.

Everyone knew the tragedy of Flora Campbell and never opened their lips. They refused to pry into this secret. No one even looked as he sat alone in his pew or came down on a Saturday afternoon to the village shop for his week’s provisions. His hair has turned white in a month, and he’s away to nothing in his clothes. Anybody can see his heart is breaking. Everyone was helpless.

Mrs. Marget Howe met Lachlan in the shop and read his sorrow in a glance. She went home in great distress. “It was woesome to see the old man gathering his bit things with a shaking hand, and speaking to me about the weather, and all the time his eyes were saying, ‘Flora, Flora.’” So Mrs. Howe came round the corner of Lachlan’s cottage, and she found Flora’s plants laid out in the sun and her father watering them on his knees. One was ready to die.

“Lachlan, we both have been afflicted. I had a son, and he is gone. You had a daughter, and she is gone. I know where my son is, and am satisfied. But your sorrow is deeper than mine.”

Lachlan answered, “I will not speak of her. She isn’t anything to me this day. She has been a shame to her name.” So he opened the Bible, and there was Flora’s name scored with wavering strokes, but the ink had run as if it had been mingled with tears.

Mrs. Howe’s heart burned within her at the sight. “This is what you have done. You are an old man, and in sore travail, but you, Lachlan, have the greater shame. Just twenty years of age this spring, and her mother dead. No woman to watch over her, and she wandered from the fold, and all you can do is to take her out of your Bible. Woe is me if our Father had blotted out our names from the Book of Life when we left His house. But He sent His Son to seek us, and a weary road He came. I tell you, a man would not leave a sheep to perish as you have cast off your own child. You’re worse than Simon the Pharisee! Poor Flora, to have such a father!”

Lachlan sunk into a chair and cried. “God will have smitten the pride of my heart, for I was hard on my child, and I was hard on the minister, and there was none like me. The Lord has laid my name in the dust, and I will be angry with her. But she is the scapegoat for my sins and has gone into the desert. God be merciful to me, a sinner!”

So Mrs. Howe knew there and then it would be well with Lachlan again, and she wrote Flora a letter, beckoning her home to her father. Meanwhile, Lachlan cleaned and trimmed a lamp that was kept for show and had never been used; and set it in the window. And every night its light shone down the steep path ascending to Flora’s home.

Flora got the letter. Flora set her journey back home. A turn of the path brought her within sight of the cottage, and she saw the kitchen window was ablaze with light. She understood; and in the greatness of her joy, she ran the rest of the way. The dogs, who never forget nor cast off, were bidding her welcome with short, joyous yelps of delight. Her father, who had never even kissed her all the days of her youth, clasped her in his arms and sobbed out blessings over her head. Lachlan was carried with joy but was sadly dashed when he saw the signs of sore sickness on Flora’s face.

Later that night he went to his place of prayer and lay on the ground and cried, “Have mercy on me, O Lord, and spare her for Thy Servant’s sake. Take her not till she has seen that I love her. Give me time to do her kindness for the past wherein I oppressed her. Turn away Thy judgment on my harness, and let not the child suffer for her father’s sins.”

On her sickbed, Flora told Mrs. Howe the history of her letter. “It is weary to be in London and no one to speak a kind word to you, and I will be looking at the crowd that is always passing, and I will not see one kind face, and when I looked in at the lighted windows, the people were all sitting around the table, but there was no place for me. I was like a wounded deer and tried to hide, and I crept into the shadow of a church and wept. There was a service in the church, and this was the hymn: There is a fountain filled with blood. So I went in and sat down at the door. The sermon was on the prodigal son, but there is only one word I remember: ‘You are not forgotten or cast off,’ the preacher said. ‘You are missed.’ Then he said, ‘If you had a plant, and you had taken great care of it, and it was stolen, would you not miss it? Or if a shepherd was counting his sheep, and there was one short, does he not go out to the hill and seek for it? Or if a father had a child, and she left her home and lost herself in the wicked city, she will still be remembered in the old house, and her chair will be there.’ This word was ever in my ear, ‘missed,’ and I was wondering if God was thinking of me. Perhaps there may be a sign, and I went back to my room and saw the letter there. It was not long before I was on the train.”

Lachlan brought over the family Bible and opened it to the family register where his daughter’s name had been marked out. Then he laid it down before Flora and bowed his head on the bed. “Will you ever be able to forgive your father?”

“Give me the pen,” Flora said, and wrote the following:

FLORA CAMPBELL

Missed April 1873

Found September 1873

*********************

Ons het ‘n Goeie Herder aan ons kant.

Psalm 139:7-12 is my gunsteling psalm wat ek graag bid wanneer ek my dogters aan die Here opdra.

Waarnatoe kan hulle gaan waar U nie is nie?

Waarnatoe kan hulle wegvlug van U?

As hulle opklim na die hemel, dan sal U daar wees.

As hulle in die doderyk hul slaapmat oopgooi en gaan lê, dan sal U daar ook wees.

As hulle ver na die ooste vlieg of as hulle ver in die weste gaan woon, dan sal U ook daar vir hulle lei en hulle vashou.

As hulle sê die donker moet hulle toemaak, die lig rondom hulle moet donker word, dan is dit nie donker vir U nie. Vir U is die nag so lig soos die dag en donker is vir U soos lig.

En toe ontdek ek Mamma-Luv

My nuwe blognaam en adres. Iets wat ek die afgelope paar jaar sterk aan die hart gevoel het, maar nie moed gehad het om op te diep en die hand op te lê nie. Dit gaan maar oor die oneer en skaamte van die saak; die emosionele ondraaglikheid en die stigmas daaraan verbonde. Ek wou nooit rêrig daaroor gepraat het nie, juis omdat dit ‘n vreugdelose en moedverlore affêre is; maar ná die terugslag in 2018, het ek besluit om hierdie jaar – ten spyte van liggaamlike en geestelike ongesteldheid – ‘n meesterlike jaar maak.

So het my jongste ook gematrikuleer en ek verneem dat sy ook oppad is na die buiteland. Ousus is ook daar; en in my geestesoog sien ek die wêreld om hulle bedek onder ‘n sagte sneeukombers. Weg is die modderspore en kronkelpaaie wat na nêrens lei…. Weggevee die deurkliefde groewe van hoekoms en waaroms en ‘wat as’. En op hierdie witskoon, skilderagtige landskap, die tekens van voetpaaie wat hulle vir hulself gaan oopkap. ‘n Vars begin. En ek weet in my hart hulle is gereed.

Ek ook.

Die briefies wat my dogters vir my geskryf het toe hulle jonger en nog by my was, lees ek baie maal oor en oor en ek besef net, hey, ek IS ‘n Mamma en daar was ‘n tyd toe ek en my dogters baie ná aan mekaar was; ‘n tyd toe hulle vir my ook lief was en ek die beste Mamma in hulle wêreld was. Dis deel van my lewe wat niks en niemand kan wegvee nie, so ja, ek is Mamma-luv. I am loved! Ek het nog ‘n jaar en nog ‘n Kersfees deurgeworstel en oorleef. Dis elke jaar ‘n steil opdraande, maar ‘n mens leer, wanneer jy eventueel bo uitkom, om die uitsig na die anderkant toe te waardeer.

Soms is dit goed om verwagtinge te laat vaar. En skuldgevoelens. Ek kon dalk probeer het om meer gereeld uit te reik, maar ek het darem probeer. Op my manier, en in my onkunde. Ek los gelukwensings vir hul verjaarsdae op my blog. Tog elke keer wat ek op een of ander manier kommunikeer, kry ek slae – en dit maak seer. But love knows what to do. Dis beter om die twis te laat vaar, en die siel te behou.

‘n Ma wéét. Haar liefde is geduldig.

Xxx

18 vandag

My baba word vandag 18 jaar oud. 18. Tyd het gevlieg, Sus, jy word mondig vandag! Pragtige jong vrou in ‘n grootmens-wêreld. Ek wens ek kon jou hande vat en in jou oë kyk en self vir jou gelukwens.

Onthou wie jy is: ANIKE. Deur God gegee. ‘n Geskenk uit Sy hand. Dit is wat jou naam beteken en jou naam is in Sy handpalm gegraveer. Hy het jou nog nooit gelos nie; nog nooit alleen gelaat nie. Hy was elke tree saam met jou en dis juis daardie plekke waar jy die seerste het, waar Sy genade die grootste is. Onthou dit altyd, my kind. Jy kan jou ma eenkant toe gooi en verwyt vir alles wat verkeerd loop in jou lewe en maak of sy nie meer bestaan nie, maar God laat nie met Hom mors nie. Sy genade is oneindig groot en Sy liefde is onfeilbaar, maar ook net tot op ‘n punt. Ek weet, want ek het self Sy geduld beproef al ‘n paar maal in my lewe; en ek moes die gevolge dra.

Geen kind word met inherente haat gebore nie, Anike. Kinders word geleer om te haat, soos jy geleer is om te haat. Dis nie wie jy is nie. Ek ken jou, my kind, en dit is nie wie jy is nie. As jy maar weet hoeveel keer ek bid en vir die Here vra om vuur uit die hemel te laat kom! (Ek weet, ek besef nie altyd wat ek vra nie, maar ek vra in elk geval)…. Vir julle onthalwe. Vir julle behoud. Vir julle verlossing. Vir reg en geregtigheid. En vir my sanity. Want my kind, as my liefde vir julle nie genoeg was nie, wat sou my woorde in elk geval werd wees; as julle glo dat ek in elke opsig ‘n mislukking as julle ma is? Wat bly daar dan vir my oor? Ek het julle laat gaan omdat ‘n ma wat haar kinders onvoorwaardelik liefhet, hulle nie vashou as hulle nie wil bly nie. Toe julle wou gaan moes ek julle laat gaan want daar was vir julle beter moontlikhede op daardie stadium wat ek nie vir julle kon bied nie. Ek het julle uit liefde laat los en laat gaan. Let go and let God.

Ek sê hierdie dinge vir jou op jou mondigwording my skat, want vandag word jy ‘n grootmens, al is jy eintlik nog maar kind…. Dan moet mens begin dink en redeneer soos ‘n grootmens en die dinge van ‘n kind so stuk vir stuk agterlaat. Hierdie is realiteit. Harde realiteit. Ondersoek jouself. Wees op jou hoede en moenie saamgesleep word deur die stroom nie. PASOP om nie vasgevang te raak in ander mense se manier van dink nie. Moenie jou leefstyl aanpas by hulle gedragspatrone en dié van die wêreld nie. Onthou jou gunsteling psalm, Psalm 1. Leef daarvolgens. Moet jou nie bemoei met wat vir jou te groot of te moeilik is nie, maar onderskei wat HY wil hê dat jy moet doen: “naamlik dit werklik goed en aanvaarbaar en volmaak is” (Rom 12:2). Niks is op hierdie stadium van die geveg is meer belangrik as om met God reg te kom nie, want van hier af, my kind, kap jy jou eie pad oop en jy neem jou eie besluite en maak jou eie keuses. Anike-kind, jy kan dit nie sonder die Here doen nie. Jy gaan die pot baie ver mis sit as jy dink jou lewe kan sonder Hom bestaan. Dit kan nie. Vra my, ek weet. Ek was ook al daar en ek het nie net een keer nie, maar ‘n paar keer, die merk totaal gemis.

My wens vir jou, Sussa – nou dat die pad voor jou oop lê en jy wettiglik jou eie besluite kan neem en niemand meer ‘n sê of ‘n houvas oor jou het behalwe jy self nie (dank die Here daarvoor!) – dat jy sal soek en mag vind dít wat God vir jou lewe wil hê. Nie ek nie, nie ander mense nie, nie eers jyself nie, maar wat God wil hê vir jou. Laat Hy jou onderrig en die pad wys waarop jy moet gaan. Laat Hy jou Raadgewer wees. Onthou: sukses in vandag se taal beteken geld, aansien, die regte skole, die regte loopbaankeuses, die regte konneksies op jou pad…. Dit is alles goed en wel, maar op die lange duur, wanneer die ewigheid in sig kom, wat help dit as jy alles in die lewe het en alles in die lewe bereik, maar jou diepste menswees ly skade?

Mik vir dit wat God vir jou lewe wil hê, my kind. Do not settle for less! Jy weet dalk nie hoe so ‘n toekoms vorentoe mag lyk nie, maar God sê Hy weet wat Hy vir jou beplan: voorspoed en nie teëspoed nie. Saam met Hom wil ek ook hê dat jy hoop vir die toekoms moet hê (Jer 29:11) en jou toekoms, my kind, is nie beperk tot slegs een lewensduur nie. Nie net kan die Here vir jou deure oopmaak nie, Hy wil vir jou die hemel oopmaak! En daarom bid ek: Here, help my om te wil hê wat U vir my kinders wil hê. Help hulle om U bo alles lief te hê!

Anike, my kind, baie baie geluk met jou verjaarsdag. Jou tyd het aangebreek. Dis ‘n nuwe seisoen wat vir jou wag. Maak jou los van die dinge wat agter jou is en strek jou uit na dit wat voor is. Breek weg van die slegte en bou op die goeie. Daar is ‘n plan vir jou lewe en ek glo met my hele hart dat dit ‘n goeie plan is. Dinge sal vir jou uitwerk soos dit moet. Ek weet jy is braaf en dapper; gaan uit en gaan verower die wêreld. Jy was nog altyd ‘n vry gees. Moenie jou laat terughou nie. Gaan vind jouself opnuut; en volg jou hart na nuwe horisonne. En as die Here wil, mag jy jou pad terugvind huistoe. Maar as jy nie weer jou pad terugvind nie en ek jou nie weer sien in my lewe hier op aarde nie; as dit ons nie beskore is om te versoen voordat ek moet gaan nie, dan lê my hoop daarin dat ons mekaar wel in die hiernamaals sal sien waar daar geen trane en hartseer meer sal wees nie.

My tyd raak min, maar jou lewe lê voor. Gaan, en maak die beste daarvan. Ek sal altyd bitter trots wees op jou.

Here Jesus, waak asseblief oor hierdie kind van my. Lei haar weer na U toe. Ek weet nie wat U planne is vir haar nie, maar mag sy haar pad na U toe vind sodat sy altyd sal bly groei in U onverdiende goedheid en kennis. En terwyl ons van mekaar verwyder is, Here God, laat ons net aan U bly vashou. Wees vir ons ‘n skuilplek en beskerm ons van teëspoed. Bly in ons harte en maak ons dapper en sterk. Dankie dat U vir ons dinge uitwerk selfs al voel dit nie so nie. Dra ons dag na dag in U arms. Wat geen oog gesien het; wat geen oor gehoor het; wat in niemand se hart opgekom het nie – dit het God voorberei vir hulle wat Hom liefhet. Dit bid ek vir my kind op haar verjaarsdag.

Mooi dag, my liefste Anike-kind.

Al my liefde,

Mamma xxx